Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Β΄ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ

        Mέ πανθομολογουμένως πολύ μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Β´ Επιστημονικό Συνέδριο (3-5/9/2009) που οργάνωσε το Ιερό Κοινόβιο του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Πεντάλοφος Γουμένισσας Κιλκίς, Μετόχιο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους). Αφορμή η συμπλήρωση διακοσίων ετών από την κοίμηση του προστάτου Αγίου του.
       Καθηγητές όλων των βαθμίδων προερχόμενοι από τις Θεολογικές Σχολές Θεσσαλονίκης και Αθήνας ανέπτυξαν εισηγήσεις που αφορούσαν στα αποτελέσματα της, με αμείωτο ρυθμό συνεχιζομένης, επιστημονικής έρευνας γύρω από το εξαίσιο θαύμα που ακούει στο όνομα «Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης» (1749-1809). Είναι πράγματι θαυμαστό το γεγονός ότι ένας μόνον άνθρωπος, ο άγιος Νικόδημος, κάτω από τις πολύ δύσκολες συνθήκες της Τουρκοκρατίας κατόρθωσε, κινούμενος από αγάπη προς τον Θεό και ενισχυμένος από το Άγιο Πνεύμα, να συγγράψει και εκδώσει τόσα πολλά ψυχωφελή έργα «εις κοινήν απάντων των Ορθοδόξων ωφέλειαν».
       Το πνεύμα με το οποίο οι Εισηγητές προσήγγισαν τον Άγιο και το έργο του ήταν αυτό το οποίο υπέμνησε στην εναρκτήρια ομιλία του ο σεβαστός Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος:

       «Εμείς, ταπεινοί προσκυνηταί του τόπου αυτού, που ιστορία δεν έχει αλλά ιστορία γράφει, ερχόμεθα για να αντλήσουμε από αυτόν φως και να φωτίσουμε τα δικά μας σκοτάδια, για να υποψιαστούμε κάτι από την γεύση και την εμπειρία της γλυκύτητας που στάλαζε μέσα στην καρδία του ο Λόγος του Θεού.
       Ασφαλώς και δεν έχουμε το θράσος να κρίνουμε τον Άγιο, αλλά με ταπείνωση θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε κάτι από αυτά που ο Άγιος έλαβε από τον Θεό. Πόσο λεπτή, αλήθεια, είναι η θέση μας και πόσο επικίνδυνο γίνεται το εγχείρημά μας να μεταδώσουμε όχι καθώς εμείς νομίζουμε αλλά καθώς είναι στην πραγματικότητα το νόημα και ο λόγος του Αγίου.»
       Τοιουτοτρόπως οι Εισηγητές ευλαβικά ψηλάφησαν τις «θεοπαράδοτες πλάκες» των λόγων του Αγίου Πνεύματος, τις οποίες ο Θεός ενεχείρισε στον άγιο Νικόδημο ένεκα της ανυπόκριτης ευλαβείας και της αυτομεμψίας του για να τις παραδώσει με τη σειρά του στο χειμαζόμενο Γένος των Ορθοδόξων.
       Κατά την έναρξη (απόγευμα Πέμπτης 3/9) Χαιρετισμούς απηύθυναν (δι επιστολής) ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος πάσης Τσεχίας και Σλοβακίας κ.κ. Χριστοφόρος δια του εκπροσώπου του Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π.Ιωάννου Ζοζουλάκ, Κοσμήτορος του Πανεπιστημίου του Πρεσόβ Σλοβακίας, η Ιερά Κοινότης Αγίου Όρους δια του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π.Ελισαίου, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας καθώς και ο Πρόεδρος του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ Καθηγητής κ.Χρήστος Οικονόμου. Στο τέλος ο άγιος Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π.Χρυσόστομος καλωσόρισε τους συνέδρους και κήρυξε την έναρξη των εργασιών.
       Σεβαστοί Μητροπολίτες, Καθηγούμενοι, Κληρικοί, Μοναχοί και ελλογιμώτατοι Καθηγητές γνώρισαν επί τριήμερον την αβραμιαία φιλοξενία του Ιερού Κοινοβίου. Οι πατέρες της Μονής με αυταπάρνηση και θυσιαστική διάθεση αναλώθηκαν στη διακονία των φιλοξενουμένων, καθώς επίσης και του πλήθους των καθημερινώς προσερχομένων συνέδρων, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στον προστάτη άγιό τους.
       Οι θείες Λειτουργίες αποτελούσαν καθημερινά το εφαλτήριο των εργασιών του Συνεδρίου. Την πρώτη ημέρα (Παρασκευή 4/9) λειτούργησε ο άγιος Καθηγούμενος της Κυριάρχου Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αρχιμανδρίτης Ελισαίος, ενώ την επομένη τελέσθηκε αρχιερατική θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο πρ. Ερζεγοβίνης και Ζαχουμίου κ. Αθανάσιο Γιέφτιτς.
       Όσοι προσκυνητές είχαμε την ευλογία να παρακολουθήσουμε το τριήμερο αυτό Συνέδριο ασφαλώς και νιώσαμε έντονη την παρουσία του αγίου Νικοδήμου, ο οποίος διηύθυνε αοράτως αυτήν την πνευματική πανδαισία. Οι πρεσβείες του ας επισκιάζουν όλους όσοι τον επικαλούμαστε με πίστη και ευλάβεια. Οι δε θεόσοφες διδαχές του είθε να καταστούν απλανής οδοδείκτης της ζωής μας οδηγώντας και εμάς στην ίδια αγάπη προς τον Θεόν από την οποία ήταν έμπλεως ο Άγιος.