ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ

Του Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Είναι σύνηθες το φαινόμενο στο χώρο των Πεντηκοστιανών-Χαρισματικών να ακούς ότι η κάθε κοινότητα και το κάθε σωματείο τους, όχι μόνο να αυτοπροσδιορίζονται ως «Εκκλησίες», αλλά ταυτοχρόνως να υποστηρίζουν, ότι όλοι ανεξαιρέτως, είναι χώροι παρουσίας και δράσης του Αγίου Πνεύματος.

Ταυτοχρόνως όμως υπάρχουν άλλες Πεντηκοστιανικές κινήσεις, που για διαφόρους λόγους μέμφονται άλλους Πεντηκοστιανούς για αντιβιβλικές πρακτικές και υιοθέτηση συνηθειών ασυμβίβαστων με το Ευαγγέλιο. Κάτι τέτοιο ισχύει και με το ζήτημα της χρήσης μουσικών οργάνων και μάλιστα σε εκτεταμένο βαθμό από ποικίλες πεντηκοστιανικές κινήσεις ανά την υφήλιο.

Πρόκειται για τη χρήση μουσικής, ανάλογου τύπου με αυτή, που συναντά κάποιος σε διάφορες συναυλίες ροκ συγκροτημάτων. Έχουμε δηλαδή την υιοθέτηση στοιχείων, που δημιουργούν συναισθηματική διέγερση, ψυχολογική φόρτιση και που συνδράμουν στο να δημιουργείται, μαζί με τα υπόλοιπα εκστατικού χαρακτήρα στοιχεία των συνάξεων των Πεντηκοστιανών, μία τεχνητή ψευδαίσθηση θεϊκής παρουσίας στους χώρους τους.

Η χρήση μάλιστα μουσικών οργάνων στη λατρεία των διαφόρων κινήσεων δικαιολογείται από τις πεντηκοστιανικές κινήσεις, που τα χρησιμοποιούν, με την επίκληση αγιογραφικών μαρτυριών από την Παλαιά Διαθήκη1.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν Πεντηκοστιανικές κινήσεις, που μέμφονται και απορρίπτουν τη χρήση τέτοιας μορφής λατρείας με τη χρήση μουσικών οργάνων καθώς παρουσιάζει ομοιότητες με συναυλίες ροκ. Και όχι μόνο μέμφονται, αλλά κατηγορούν αυτές τις Πεντηκοστιανικές οργανώσεις ότι το όλο έργο τους είναι αντίθετο στο έργο του Αγίου Πνεύματος.

Μία τέτοια μορφή κριτικής Πεντηκοστιανών εναντίον άλλων Πεντηκοστιανών βλέπουμε και στον ελληνικό χώρο από την Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής. Διαβάζουμε στην εφημερίδα «Χριστιανισμός», που εκδίδει η εν λόγω κίνηση, σε παλαιότερη απάντησή της σε ερώτημα αναγνώστη για το ίδιο θέμα, μεταξύ των άλλων και τα εξής: «Όταν σε μία εκκλησία βλέπουμε ντραμς και διάφορα άλλα όργανα και να παίζουν μουσική σαν αυτή, που παίζουν τα συγκροτήματα στις διάφορες συναυλίες και διεγείρουν τους νέους να κάνουν τρέλες, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτή η εκκλησία κάνει αντίθετο έργο από αυτό του Αγίου Πνεύματος»2 (σημ. Σ. η υπογράμμιση δική μας).

Διαβάζοντας κάποιος μία τέτοια τοποθέτηση, αμέσως έρχονται στο νου του βασικές απορίες. Αν οι Πεντηκοστιανικές ομάδες, που χρησιμοποιούν τέτοια όργανα στη λατρεία τους εργάζονται αντίθετα προς το θείο θέλημα, όπως υποστηρίζουν άλλοι Πεντηκοστιανοί, τότε τι είδους πνεύμα είναι αυτό, το οποίο υποτίθεται είναι παρόν στις συνάξεις αυτών των ομάδων;

Τι είδους πνεύμα είναι αυτό, με το οποίο «βαπτίζονται» κατά τη διδασκαλία του χώρου και «γλωσσολαλούν» οι οπαδοί και τα μέλη των εν λόγω Πεντηκοστιανικών ομάδων;
Τα ερωτήματα, που προκύπτουν από την μορφή της κριτικής Πεντηκοστιανικών ομάδων εναντίον άλλων κινήσεων του ίδιου χώρου, είναι πολλά. Ο ορθόδοξος χριστιανός όμως είναι σίγουρος και γνωρίζει πολύ καλά για το τι είδους πνεύμα επιδημεί σ’ αυτούς τους χώρους.

Επιπλέον, για μία ακόμη φορά, βλέποντας το φαινόμενο Πεντηκοστιανοί να επικρίνουν Πεντηκοστιανούς, ότι ενεργούν αντίθετα προς το θείο θέλημα, βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα φαινόμενο. Σε ποιο; Στο φαινόμενο, που χαρακτηρίζεται από ένα άλλο σημαντικό προτεστάντη συγγραφέα, επικριτή του χώρου (και όχι από κάποιον ορθόδοξο), ως «Χάος των Χαρισματικών»3.

Σημειώσεις
1. Πρβλ. P.Zimmerling, Charismatische Bewegungen, 2009, σσ. 144-146
2. Βλ. Χριστιανισμός, Αρ. Φ131, Οκτ. 1994, σ. 4.
3. Βλ. John F. MacArthur, Jr, Charismatic Chaos, Grand Rapids, Michigan 1992


Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω:


Print-icon 

Login-iconLogin