Η σύγχρονος αιρετική Εσχατολογία

Γ. Οι Αντβεντισταί της Ζ’ Ημέρας

Του πρωτ. π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Επικ. Καθ. Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ο Αντβεντισμός είναι προτεσταντική διδασκαλία εσχατολογικού χαρακτήρα και χιλιαστικής κατεύθυνσης, η οποία εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, με αφορμή την έντονη προσδοκία, που υπήρχε μέσα στον αμερικανικό προτεσταντικό χώρο το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, για την επιστροφή και Β΄ Παρουσία του Κυρίου.

Ιδρυτής του Αντβεντισμού υπήρξε ο γεωργός William Miller (1782-1849), ο οποίος αργότερα έγινε Βαπτιστής πάστορας. Στο πλαίσιο της ενθουσιαστικής εσχατολογικής προσδοκίας των προτεσταντικών παραφυάδων της εποχής του στις Η.Π.Α άρχισε να μελετά την Αγία Γραφή δίνοντας έμφαση στις προφητείες.

Από τη δική του μελέτη και με διάφορους αστήρικτους βιβλικούς χρονολογικούς συσχετισμούς, προσδιόρισε ως ημέρα της Β΄ Παρουσίας του Χριστού την 21.3.1843. Μάλιστα διέδιδε τις εσχατολογικές αντιλήψεις τους - προφητείες, με ιδιαίτερο ζήλο.

Όταν διαψεύστηκε επαναπροσδιόρισε ως ημερομηνία έλευσης του Χριστού την 22-10-1844, δοκιμάζοντας ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση. Αργότερα ξαναπροσδιόρισαν ως ημερομηνίες επιστροφής του Χριστού τις εξής: 22.12.1845, 22.12.1849, 22.12.1851. Ο Κ. Hutten χαρακτηρίζει τους νεώτερους χρονολογικούς προσδιορισμούς της ελεύσεως της Β΄ Παρουσίας, που ακολούθησαν την αρχική διάψευση, ως νεώτερες προφητείες, που απέβλεπαν στη διάσωση των παλαιών.

Η διάψευση των προσδοκιών του, είχε ως αποτέλεσμα μία μεγάλη απογοήτευση των οπαδών του, τη διάσπασή τους και τη δημιουργία διαφορετικών Αντβεντιστικών ομάδων. Η μεγαλύτερη εξ αυτών είναι η κίνηση των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, που ιδρύθηκε το 1861 από την Εllen Gould Harmon White (1827-1915), οπαδό αρχικά του W. Μiller.

Μεταξύ των άλλων κακοδοξιών της αίρεσης στην εσχατολογία της συμπεριλαμβάνονται:

i) Σε αντίθεση με την ιστορική αφετηρία του Αντβεντισμού και της σειράς των ψευδοπροφητειών και των αποτυχημένων προσπαθειών να καθοριστεί επακριβώς η ημερομηνία της Δευτέρας Παρουσίας, η κίνηση δηλώνει έκτοτε ότι ζει με έντονη την αίσθηση της επικείμενης Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού σε χρόνο, λέγουν, κοντινό, αλλά όχι αποκεκαλυμμένο.

ii) Όχι καθολική ανάσταση νεκρών, αλλά δύο αναστάσεις, που θα γίνουν τμηματικά. Οι Αντβεντιστές ισχυρίζονται ότι κατά την Δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν μόνο οι νεκροί πιστοί, δηλαδή οι Αντβεντιστές, και θα μεταμορφωθούν οι ζώντες πιστοί. Η δεύτερη θα λάβει χώρα μετά τη χιλιετή βασιλεία για την καταδίκη και την οντολογική εκμηδένιση των ασεβών, των απίστων και του στρατοπέδου του σατανά.

iii) Τρεις παρουσίες του Χριστού. Μία κατά την Ενανθρώπηση, μία κατά τη Δευτέρα Παρουσία για την ανάσταση των δικαίων και μία τρίτη μετά τη χιλιετή βασιλεία για την ανάσταση και καταδίκη των αδίκων.

γ) Παρουσία της χιλιαστικής δοξασίας. Οι ζώντες και αναστημένοι πιστοί ακολουθούν τον Χριστό και αρπάζονται στους ουρανούς και παραμένουν εκεί κατά τη χιλιετία.

iv) Κατάργηση της αιωνιότητας της κόλασης. Η κόλαση αντικαθίσταται στην κίνηση με την οντολογική εκμηδένιση των ασεβών. Αυτή την οντολογική εκμηδένισή τους, η αίρεση την χαρακτηρίζει ως κόλαση ή ως δεύτερο θάνατο. Στη συνέχεια η γη καθαρίζεται, ανανεώνεται και ξαναχτίζεται. Ο Θεός από τις στάχτες δημιουργεί ένα νέο κόσμο.

v) Απορρίπτουν τη μοναδική δημόσια και καθολική κρίση όλων των ανθρώπων. Αντ᾽ αυτού ομιλούν για 4 κρίσεις: Η πρώτη είναι η διερευνητική κρίση, που λαμβάνει χώρα από το 1844 και γίνεται μέχρι την Δευτέρα Παρουσία. Η δεύτερη είναι η εκτελεστική κρίση των πιστών, που θα συμβεί κατά την Δευτέρα Παρουσία. Η τρίτη είναι η αναθεωρητική κρίση των απίστων κατά τη διάρκεια της χιλιετούς βασιλείας και τέταρτη, η εκτελεστική κρίση των απίστων μετά την χιλιετία.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 2056, 6 Φεβρουαρίου 2015




Print-icon 

Login-iconLogin